Znalezionych wyników: 356

Cholera! Ale ja znam sposób, żeby to ... że tak powiem "obejść" *demoniczny uśmiech*

Repellium - niweluje węże, ale nie przyzwane
Expelliarmus - wyrywa innemu rózdżkę z ręki
Self to Skeleton - zamieniasz siebie z szkieleta
Telendevour - patrzysz oczami innych
Telendevour End - konczy powyzsze zaklecie

Kuzyn się do kompa dorwał i zostało mi tylko to -.-" :

Paintcikowa robota xD Lepiej weźcie to eGo`sa bo się na to moje patrzeć nie da xD

Dzięki, już poprawiam, Windows oczywiście swoje -.-"
Bede pisać o POSTACIACH. Ale mała prośba, żeby nie było, piszcie, czy zgadzacie się na wykorzystanie ich w tym opowiadaniu do mnie na PM, żeby potem płaczu nie było ^^"

Ale tyczy się też walki ze śmierciożercami? :>
Bo Inflamari to trochę ich bić będziemy ;P

Doczekaliście się ;P

Rozdział 2
~~~~~~~
Następnego, sobotniego ranka Megan obudził przeszywający ból gdzieś w okolicach łokcia. W nocy musiała spaść z łóżka, bo leżała plackiem na ziemi i było jej zimno. Zwlokła się z podłogi, założyła szlafrok i zeszła na dół. W jej głowie kłębiło się mnóstwo myśli, rozbieganych, dalekich, dziwnych… Nadal nie mogła uwierzyć, w to co się wydarzyło wczoraj. Zapewne państwo McGuire już wyrzucili „idiotyczny” list wraz z sową. Jakie było zdziwienie dziewczyny, kiedy wkraczając do kuchni ujrzała dziwny, przynajmniej dla niej, widok.
Ojciec siedział przy drewnianym stole popijając kawę i czytając gazetę, gdy matka smażyła omlety.
- Co do?... – nie zdążyła dokończyć, gdy rodzice natychmiast kazali jej usiąść.
- Więc Megan… - zaczęła mówić Elizabeth – Mieliśmy nadzieję, że te głupoty się zakończą, ale cóż… - urwała na chwilę i spojrzała na męża, który pokiwał głową - …wygląda na to, że się myliliśmy. Pojutrze, czyli w poniedziałek, pojedziemy kupić ci rzeczy do szkoły. A na razie jedz.
Kobieta podstawiła pod nos dziewczyny talerz z pachnącym jedzeniem, podczas gdy ta, aż otworzyła usta ze zdziwienia.
- Ale… - zdołała wymówić po chwili – … to znaczy, że wy o tym wiedzieliście? Też jesteście magikami?
- Czarodziejami jak już. Nieważne. – urwał ojciec, więc już więcej się nie odezwała
Reszta ranka upłynęła dosyć spokojnie. Megan czuła się trochę nieswojo w towarzystwie rodziców. Ci wydawali się nie za bardzo zainteresowani dziewczyną, chociaż co jakiś czas posyłali do niej dziwne spojrzenia, jakby chcieli powiedzieć „Spokojnie… spokojnie…”. Wieczorem wyszli do pracy.
Następnego dnia znowu dom był pusty. Megan odnalazła list, schowany głęboko w szafie i raz po raz czytała go z wypiekami na twarzy. Był trochę pognieciony, ale nie przeszkadzało to jej. Cały czas miała kopertę w ręce. Rodzice natomiast nie wrócili tego dnia do domu.
Gdy nastał poniedziałek, Megan obudziła się podniecona już o świcie. Wstała i w niecały kwadrans była juz gotowa do wyjścia. Podeszła pod drzwi pokoju jej rodziców, przygładziła włosy, wyprostowała bluzkę, zapukała i nie czekając na odpowiedź, weszła do środka.
Łóżko było posłane, w pomieszczeniu nie było żywego ducha. Meg trochę rozczarowana, usiadła na skrawku łóżka trzymając w ręku pergamin z listą zakupów. Westchnęła cicho i wyszła z pokoju. Będąc w holu, usłyszała zgrzytnięcie zamka i zbiegła szybko po schodach, zeskakując po trzy stopnie.
- Megan? Idealnie. Dobrze, że już wstałaś, jedziemy po rzeczy dla ciebie.
Ledwo mama dziewczyny skończyła mówić, wciągnęła ją na korytarz, gdzie czekał już Collin.
Zeszli na dół, wsiedli do samochodu i wyruszyli do centrum miasta.
Czas wlókł się niemiłosiernie, a niewyspanie jedenastolatki zaczęło dawać o sobie znać. Oparła twarz o zimną szybę i patrzyła, gdzieś w dal wyobrażając sobie, jak jest już w szkole i idzie na pierwsze lekcje.
Nagle samochód gwałtownie zahamował, a dziewczyna otrząsnęła się z letargu. Wysiadła z pojazdu, lekko zatrzaskując drzwi i szybkim krokiem podążyła za rodzicami. Stanęli na ulicy, mając przed oczami sklep muzyczny, księgarnię i jakiś stary pub. Do tego ostatniego nie wchodził nikt, podczas gdy do dwóch pozostałych wlewały się tłumy. McGuire`owie zaś skierowali się do baru. Gdy tylko tam weszli prosto w twarze buchnął im dym z cygar oraz uderzyła w nich fala duszności. Rodzice nie podeszli do lady,tylko wyszli bez słowa na zaplecze. W barze siedziało mnóstwo osób, ale Meg z grzeczności starała się na nich nie patrzyć, podczas, gdy oni bezczelnie gapili się na nią i jej rodziców. Dziewczynka trochę przestraszona pobiegła szybko do matki i ojca, wychodząc na świeże powietrze. Zaplecze składało się z trzech kubłów na śmieci i muru z czerwonych cegieł.
- Uhm… Normalnie to powinno być zrobione różdżką, ale… - zaczęła mówić pani McGuire przyglądając się ścianie, po czym skierowała wzrok na córkę – to powinno wystarczyć.
Kobieta złapała dziewczynkę za nadgarstek i jej palcem dotknęła szybko paru cegieł. Mur zaczął powoli znikać…
------------------------
Nie potrafię opisywać pomieszczeń, więc dałam sobie z tym spokój ;P Mam nadzieję, że wam się podobało, mimo iż urwałam w takim momencie xD
Nie wiem, kiedy będzie następna część, nie potrafię określić dokładniejszej daty ;P
Poprostu poczekacie xD
Do Sal - Wybacz, starałam się, zrobić jak najkrótsze, ale ja poprostu krótko pisać nie umiem xD

Aaa ;P No to się postaram dzisiaj dać, ewentualnie jutro <bierze zeszyt w którym ma wszystko o opowiadaniu i bierze dupę do roboty xD>

A co to ma wspólnego z ONMS-em? O.o

Ajaj zapomniałam xD Postaram się jutro dać, obiecuje xD

Nigdy za DB nie przepdalam, ale zagram :D

No nie wiem, czy tutaj można tworzyć tematy. Chyba tylko w domach.

Są animowane buttony. I właśnie też chciałam zrobić, ale animowany, ale skoro nie, to odpuszczę :P

Jakie mieliście średnie?
Ja 5.2 i zachowanie b.db :D ^^
(Jakim cudem? xD)
A wy?

Ehh może się przerzucę?
NIE ;P
Ale macie fajny rekrutajnik xD

Może być animowany?